صنایع پلاستیک

پلاستیک می‌تواند به دو صورت «مصنوعی (Synthetic)» یا «زیست‌بنیان (biobased)» باشد. پلاستیک‌های مصنوعی از نفت خام، گاز طبیعی یا زغال‌سنگ مشتق می‌شوند. درحالی‌که پلاستیک‌های زیست‌بنیان از منابع تجدیدپذیر مثل کربوهیدرات‌ها، نشاسته، چربی‌ها و روغن‌های گیاهی، باکتری‌ها و سایر مواد زیستی به دست می‌آیند.

به دلیل سهولت تولید، بیشتر پلاستیک‌های مورد استفاده در دنیای امروز مصنوعی هستند. بااین‌حال، افزایش تقاضا برای ذخایر نفتی محدود، نیاز بشر به تولید پلاستیک‌های زیست‌بنیان را افزایش داده است.

در دوران باستان، انسان‌ها از موادی مانند لاستیک طبیعی (کائوچو)، صمغ‌های درختی سفت، یا شاخ و استخوان حیوانات استفاده می‌کردند تا اشیای ویژه‌ای بسازند که نمی‌توانستند از فلز، سنگ، یا سایر مواد خام معمول تولید کنند. این اشیا ویژه شامل پوشش‌های پنجره، ظروف غذاخوری و نوشیدنی، و جواهرات بود. در قرن‌های 19 و 20 دانشمندان پلیمرهای مصنوعی اولیه را معرفی کردند، مواد نرم، تطبیق‌پذیری که از زغال‌سنگ، نفت خام یا سلولز تولید می‌شدند. این پلیمرها به‌عنوان ظروف پخت، عایق‌های الکتریکی و مواد ساختمانی مورد استفاده قرار گرفتند. تا انتهای دهه ۱۹۲۰، صنعت پلاستیک استاندارد جدیدی برای تولید کالاهای مختلف ایجاد کرد که مسیر زندگی بشر را تغییر داد.

در دوران مدرن، پلاستیک‌ها شامل انواع زیادی از مواد ترکیبی هستند، از جمله پلی‌وینیل‌کلراید (PVC)، پلی‌استر، و پلی‌استایرن. پلاستیک‌ها می‌توانند به اشکال، وزن‌ها و مقاومت‌های مختلفی در بیایند و برای مصارف متنوعی استفاده شوند. در دنیای امروز پلاستیک‌ها در محصولات بی‌شماری به کار می‌روند؛ از جمله قطعات خودرو، عایق‌ها و مواد نرم‌کننده، لوازم پزشکی، مصالح ساختمانی و حتی کفش و لباس.